Tekst achterflap

“Paul Felix: 1913–1981” is de monografie over één van België’s meest invloedrijke maar ondergewaardeerde modernistische architecten. Dit rijk geïllustreerde boek vormt de meest recente en uitgebreide verkenning van Felix’ baanbrekende werk, en biedt een intieme blik op zijn architecturale visie die het Belgisch modernisme heeft gevormd. Geschreven door Marc Felix, de zoon van de architect, bevat het boek een boeiend essay dat ingaat op de persoonlijke en professionele erfenis van Paul Felix, en werpt nieuw licht op zijn ontwerpen en hun blijvende betekenis. Met een verbluffende collectie beelden en doordachte analyses is dit boek een essentiële aanvulling voor de bibliotheek van elke architectuurliefhebber en een onmisbaar werk voor wie gepassioneerd is door modernistische architectuur. Hoewel Paul Felix enigszins over het hoofd werd gezien door het grote publiek, blijft zijn werk resoneren binnen de wereld van de modernistische architectuur. Deze monografie biedt een frisse blik op zijn bijdrage, en helpt zijn belangrijke nalatenschap opnieuw onder de aandacht te brengen bij een nieuwe generatie architecten en liefhebbers.

Biografie

Paul Felix (1913–1981) was een Belgische architect uit Oostende. Hij introduceerde een ‘nuchtere, functionele bouwstijl’ in België. Paul Felix, oudere broer van advocaat, schepen en kunstschilder Jan Felix, volgde humaniora aan het Onze-Lieve-Vrouwecollege in Oostende, en studeerde vervolgens af als ingenieur-architect (1937) aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij realiseerde vrij snel een eerste project: een school in Slijpe. In zijn beginperiode combineerde hij het ontwerpen met lesopdrachten in het Onze-Lieve-Vrouwecollege en het Vrij Technisch Instituut in Oostende. Vanaf 1945 richtte hij een eigen architectenbureau in. Langzamerhand brak het modernisme door in zijn ontwerpen. Zijn stijl kenmerkte zich door een heldere geometrie en sober materiaalgebruik. Met zijn realisaties leverde hij een belangrijke bijdrage aan het modernisme van de jaren vijftig in België, in het bijzonder in het katholieke milieu. In 1952 werd hij buitengewoon docent en in 1958 buiten hoogleraar aan de architectuurafdeling van de Faculteit voor Toegepaste Wetenschappen van de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij een diepgaande herstructurering van het architectuuronderwijs doorvoerde. Hij werd corresponderend lid (1962) en werkend lid (1965) van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.

Details